15 yıl sonra yeniden..

15 yıl sonra yeniden: Countdown to Extinction albümünün düşündürdükleri – parçalı notlar

(90’lı yıllar trash metali hakkında dağınık birkaç not)

I

90’lı yıllar trash metal müziği dikkatimi çekmekte son birkaç gündür: bu müziğin bir zamanlar az da olsa alternatif bir ses olarak kendisini göstermesi, içinde yaşadığı sisteme getirdiği kısık sesle de olsa yerinde eleştirilere ne oldu? Örnek vermek gerekirse, şu an sisteme mükemmel uyum sağlayan (tabii o zamanlardan beri sistemin içindeydiler diyeceklere yanıtım hazır! – o zamanlar sistem tarafından tam olarak yutulmamışlardı kanımca) gruplar, nasıl oluyordu da 80’li ve 90’lı yıllarda savaş karşıtı olmak, dünyadaki nükleer savaş tehlikesi ve buna benzer sorunlara gayet hoş bir biçimde eleştiri getiriyorken bugün böyle değiller?

Mesela... Megadeth.. 80’li yıllarını hep Metallica’nın arkasında geçiren (en azından ben öyle düşünmekteyim) Megadeth... son bir-iki gündür Countdown to Extinction albümünü dinlerken geldi aklıma tüm bunlar. Belki de saçmalıyorum, kimbilir? Ama nerede Peace Sells but Who’s Buying?, So far so Good albümlerini çıkaran, “Hangar 18”, “Foreclosure of a Dream”, Captive Honour” gibi şarkılar üreten Megadeth örneğin. Belki de o eleştirel yönleri hâlâ devam etmekte -- son birkaç yıldır (hatta birkaçtan da fazla) takip etmiyorum-- belki şimdi daha da iyi eleştiriyorlar yaşadıkları sistemi? Belki tüm bu yazdıklarım bir delisaçması, standart komplo teorisi vs. Öyleyse eğer, bu yazıyı geçin! Yaşasın kapitalizm deyip, üzerine bir de soğuk bira için, fena mı?